از انس رسيده كه گويد پيغمبر خدا ( ص ) فرمود ، مولود تا برسد بسن بلوغ و تكليف آنچه كه از حسنات بجا مىآورد براى پدر و مادرش نوشته مىشود و اگر گناهى مرتكب شود چيزى بر او و بر پدر و مادرش نوشته نميشود ، و هر گاه بمقام بلوغ رسيد و قلم تكليف بر او جارى شد خداوند امر فرمايد به دو فرشته‌اى كه با او هستند ( رقيب و عتيد ) او را نگهدارى و حفظ نموده و ارشاد نمايند ، پس هر گاه بچهل سالگى رسيد در اسلام خدا او را از سه بلا ، 1 جنون ، 2 جذام ، 3 برص ، مصون و در امان دارد ، و چون به پنجاه رسيد ، خدا حساب او را سبك كشد و چون به شصت سالگى رسيد به او انابه و توجه به حق روزى فرمايد ، در آنچه ايجاب مىكند ، و چون به هفتاد رسيد اهل آسمان او را دوست ميدارند ، و چون به هشتاد رسيد ، خدا حسنات و ثوابهاى او را نوشته و از گناه‌هاى او صرف نظر نمايد و درگذرد ، و چون به نود سالگى رسيد خدا گناه گذشته و آينده او را بخشيده و او را شفيع خاندانش قرار دهد و نام او اسير خدا در زمين باشد ، و چون به ارذل العمر پست‌ترين دوران عمر و زندگى ( صد سالگى ) رسيد تا اينكه بعد از علم چيزى را نميداند ، خداوند براى او بنويسد از اعمال خير مانند آنچه كه در حال صحّت و بهبودى و جوانى ميكرده و اگر گناهى مرتكب شود چيزى بر او نوشته نشود . ابو على گويد : مىگوييم اگر اين خبر درست باشد پس گناه براى زوال عقل و نقصان و كمبود تميز و تشخيص او نوشته نميشود . و قول خدا ( غَيْرُ مَمْنُونٍ ) يعنى بدون كمبود و نقصان ، و به گفتهء ابو مسلم دائما و بگفتهء مجاهد بدون حساب ، و به گفتهء جبائى بدون